Whether Martha Scheeren paints surfaces or borders and lines, no matter what procedures she applies, the colours and colour combinations must always be able to live it up, to express their richness and their brilliance – or as Scheeren herself puts it: to vibrate. By that she means light. With that vibration her goal is no longer only what I referred to earlier as ‘colour being her everlasting subject’, but it also includes links and relationships between colour and light.

Of Martha Scheeren nu vlakken schildert of rasters en lijnen, en welke ingrepen ze ook doet, altijd moeten de kleuren en de combinaties daarvan zich kunnen uitleven, zich in alle volheid tonen en schitteren. Of, zoals Scheeren het noemt, vibreren. Daarmee heeft ze het over licht. Met dat vibreren gaat haar doel niet alleen meer over wat boven met ‘kleur als altijddurend onderwerp’ werd benoemd, maar met name over verbindingen en verhoudingen tussen kleur en licht.

Light and Colour

It is very pleasant in Martha Scheeren’s studio. There is much to see and it is a delightful place of light and colour.

The interior of the old converted shop with two large shop windows is mostly white: tables, walls, and plenty of sun blinds. Only the floor is different; white has been fighting a losing battle against the artist’s zeal and now an unruly pattern of paint splatters dominates – colours, that is. But all that white has a purpose: it creates the right light to work by. Both the paintings and the way they are created demand high standards of the work light. It is all about nuance, and that cannot be determined by the ever-changing outside light.

When visiting a studio the main focus, of course, is the paintings and they casually attract all the attention with their rich colours. I once claimed that ‘colour is Martha Scheeren’s everlasting subject’. From the full arsenal of means available to an artist, she has selected colour. The colour of paints, pigment, paper, photographs, wood, Plexiglas and any other appropriate material she might run across. All colours are equal to her. By selecting colour, Scheeren has allied herself to an extraordinary and versatile material, one of its characteristics being that colours ‘behave themselves’. The moment they approach each other, they will forge relationships; there are strong and weak ones among them, expansive ones, some will overshadow their neighbours while others complement them, in short: they are constantly minding each other’s business, sometimes even deceptively. And they accept it all; they allow themselves ‘to be used’. That makes it inviting to manage and to manipulate them, and the ability to do that and master it is crucial in Scheeren’s concept of painting. She uses those characteristics, for example, at the edges of surfaces or where two surfaces meet. Or at surfaces painted in one colour with so many nuances in the thickness or thinness of the paint layer, by letting the underlying colour shine through, or effects created by the direction of the brushstroke so that monochromes are rarely the result, but rather ‘polychromes in one colour’. But whether Scheeren paints surfaces or borders and lines, no matter what procedures she applies, the colours and colour combinations must always be able to live it up, to express their richness and their brilliance – or as Scheeren herself puts it: to vibrate. By that she means light. With that vibration her goal is no longer only what I referred to earlier as ‘colour being her everlasting subject’, but it also includes links and relationships between colour and light. I could have known that without a visit to her studio, because I can experience that connection every day in my own home. In the hall hangs a tiny work by Scheeren, it’s approximately 14.5 by 11.5 centimetres. It illuminates the whole space. Due to the vibration of the two different reds, the tiny thing acts like it is the source of all light, in the words of R. Fuchs on ‘untenable light’ (from the catalogue Eye Infection, S. M. Amsterdam, 2001.)

Primarily because it sounds pretty, light precedes colour in the title of this piece; rather arbitrarily, actually. However it feels like a justification of that order as it was Martha Scheeren herself who during our conversation emphasized the role and contribution of light in the effect created by this beautiful marriage of colour and light in her work. Ultimately it is also a very beautiful and effective order.

Ge van Steenbergen, 2010

Licht en Kleur.

Het is aangenaam in het atelier van Martha Scheeren. Er is veel te zien en het is een prettige plaats van licht en kleur.

De inrichting van het voormalige winkelpand met de twee grote etalageramen bestaat voornamelijk uit wit: tafels, muren en veel zonwering. Alleen de vloer is anders, daar heeft het wit het moeten afleggen tegen de ijver van de kunstenaar en overheerst een groot ongeordend patroon van verfresten, kleuren dus. Al dat wit is er niet zomaar, het zorgt voor het goede licht om bij te werken. Zowel de schilderijen als de manier waarop die gemaakt worden stellen hoge eisen aan het werklicht. Dat draait om nuances en mag niet bepaald worden door het wisselende aanbod invallend buitenlicht.

Bij een atelierbezoek gaat het natuurlijk om de schilderijen, en die eisen als vanzelf met hun kleuren alle aandacht op. Ooit beweerde ik dat ‘kleur het altijddurend onderwerp van Martha Scheeren is.’ Uit het hele repertoire aan middelen waarover de schilder beschikt heeft zij gekozen voor kleur. Die van verven, pigment, papier, foto’s, hout, plexiglas, en eventueel die van geschikte materialen die ze tegenkomt. Alle kleuren acht ze gelijkwaardig. Met haar keuze voor kleuren heeft Scheeren zich verbonden aan een merkwaardige en veelzijdige materie waarvan een van de kenmerken is dat kleuren ‘zich gedragen’. Zodra ze bij elkaar in de buurt komen gaan ze wederzijds relaties aan, er zijn sterke en zwakke onder, expansieve, sommige verdringen hun buren terwijl andere die ondersteunen, kortom: ze bemoeien zich eindeloos met elkaar, soms tot op het geniepige af. En, niets is hun vreemd, ze ‘laten zich ook gebruiken.’ Dat alles nodigt uit tot managen en manipuleren, en dat te kunnen en beheersen staat voor Scheeren centraal in haar opvattingen over schilderen. Ze gebruikt die eigenschappen bijvoorbeeld aan de randen van vlakken of daar waar er twee bij elkaar komen. Of bij vlakken geschilderd in één kleur met zoveel nuances in dikte of verdunning van de verflaag, het laten doorschemeren van de ondergrond, of effecten veroorzaakt door de richting van de kwaststreek dat er zelden monochromen ontstaan, maar eerder ‘polychromen in één kleur.’ Maar of Scheeren nu vlakken schildert of rasters en lijnen, en welke ingrepen ze ook doet, altijd moeten de kleuren en de combinaties daarvan zich kunnen uitleven, zich in alle volheid tonen en schitteren. Of, zoals Scheeren het noemt, vibreren. Daarmee heeft ze het over licht. Met dat vibreren gaat haar doel niet alleen meer over wat boven met ‘kleur als altijddurend onderwerp’ werd benoemd, maar met name over verbindingen en verhoudingen tussen kleur en licht. Ook zonder atelierbezoek had ik dat kunnen weten want thuis is die verbondenheid dagelijks te ervaren. In een halletje hangt een nietig werkje van Scheeren, van zo’n 14.5 bij 11.5 centimeter. Het kleurt de hele ruimte. Door het vibreren van twee roden gedraagt het dingetje zich alsof het zelf de bron van alle licht is, in de woorden van R. Fuchs van ‘onhoudbaar licht’(uit de catalogus Eye Infection, S. M. Amsterdam, 2001.)

Vooral omdat het mooi klinkt kwam in de titel van dit stukje licht voor kleur, tamelijk toevallig dus. Het voelt echter als een rechtvaardiging van die volgorde dat Martha Scheeren zelf in het gesprek zo de nadruk legde op de rol en het aandeel van het licht in de werking van het mooie koppel van kleur en licht binnen haar werk. Uiteindelijk is het ook heel mooie en doelmatige volgorde.

Ge van Steenbergen, 2010